Vrijwilliger José in BEELD

Via kennissen hoorde José destijds dat er chauffeurs werden gezocht. Ze aarzelde geen moment en begon bewoners te vervoeren van Rhenen naar de aangepaste kerkdienst in Veenendaal.

“Vanaf de eerste keer genoot ik ervan,” vertelt José. “De bewoners genieten zó van de dienst. Je ziet hoe ze bidden en hoeveel steun ze halen uit hun geloof. Dat raakt me elke keer weer.”

Samen op weg naar de kerkdienst

Uiteraard gingen we ook een keer met José mee naar de aangepaste kerkdienst op zondagochtend. We reden via de locatie Bantuinweg, waar een aantal bewoners al op haar stond te wachten. Ze begroette iedereen rustig en hartelijk, hielp waar nodig met instappen en maakte ondertussen een praatje. Daarna reden we samen naar de Oude Kerk aan de Markt.

Vooraf werd er eerst koffiegedronken in het gebouw naast de kerk. Het was een warm en gezellig samenzijn. Langzaam druppelden steeds meer bewoners van Zideris binnen, samen met hun begeleiders en vrijwilligers. Er werd gelachen, handen werden geschud en iedereen voelde zich welkom. Ook de dominee kwam langs en vroeg persoonlijk waarvoor hij mocht bidden. Daar werd open en dankbaar gebruik van gemaakt.

Daarna liep José samen met de bewoners de kerk in. De dienst begon. Het was bijzonder en mooi om te zien hoe iedereen de dienst op zijn eigen manier beleefde, met aandacht, rust en oprechte betrokkenheid. Na ongeveer een uur was de dienst afgelopen en bracht José de bewoners weer veilig naar huis.

“Dit is waar je het voor doet,” zegt ze later. “Het is zo waardevol voor hen. En voor mij ook.”

Een band die groeit

Voorafgaand aan de dienst is het koffiemoment altijd een van haar favoriete onderdelen. “Het is zo gezellig. Je spreekt elkaar, maakt grapjes en je merkt dat bewoners zich echt op hun gemak voelen.”

In de loop der jaren breidde haar vrijwilligerswerk zich verder uit. Ze bracht bewoners naar vakantieadressen of opstapplaatsen voor uitjes, ging mee naar activiteiten en groeide langzaam maar zeker mee in het leven van een aantal bewoners.

“Je bouwt echt een band op,” vertelt ze. “Het wordt een bijzondere vrijwilligersrelatie.”

Een van de hoogtepunten was onlangs weer een bezoek aan de Intratuin in Elst.
“Het is daar gelukkig nog niet zo druk,” lacht José. “De bewoners genieten enorm van alle treintjes en kersthuisjes. Dat enthousiasme werkt zo aanstekelijk.”

Wat haar misschien nog wel het meest raakt, is de wederzijdse waardering.
“Het is zó fijn om te merken dat families mijn betrokkenheid waarderen. Soms stelt een bewoner me trots voor met: ‘Dit is mijn vrijwilliger!’ Dat moment vergeet je nooit.”

Ontwikkeling en waardering

In de afgelopen 25 jaar zag José veel veranderen, vooral de groei en zelfstandigheid van bewoners. Dat werd voor haar extra zichtbaar bij verhuizingen en nieuwe woonvormen.

“Bewoners vertelden vol trots dat ze een eigen studio hadden. Dat gevoel van eigen regie en ontwikkeling is zo mooi om te zien.”

Ook de waardering vanuit de organisatie betekent veel voor haar. Kleine attenties en persoonlijke aandacht laten haar voelen dat haar inzet gezien wordt.

Een bijeenkomst over Gentle Teaching is haar altijd bijgebleven.
“Het zette me enorm aan het denken. Positiviteit benadrukken en bewoners een volwaardig gevoel geven — dat is zo’n mooie manier van omgaan met elkaar. Ik probeer dat elke dag mee te nemen.”

Vrijwilligerswerk dat verrijkt

Met liefde, betrokkenheid en oprechte aandacht blijft José zich inzetten.

“De dankbaarheid die je terugkrijgt is zo groot,” zegt ze. “Vrijwilligerswerk geeft me enorm veel terug, het verrijkt mijn leven.”

Na al die jaren is één ding duidelijk: wat begon als vrijwilligerswerk, groeide uit tot iets veel groters. Tot echte verbinding. Tot betekenis. Tot een plek in elkaars leven.